آمَنَّا گويند ما گرويده‌ايم وَ إِذا خَلَوْا إِلى شَياطِينِهِمْ - و چون كه واسالاران خويش رسند و از گرويدگان خالى شوند . قالُوا إِنَّا مَعَكُمْ - گويند ما با شماايم إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ 14 - ما بر مؤمنان افسون‌گرانيم - اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ - اللَّه برايشان مىافسوس كند . وَ يَمُدُّهُمْ - و مىفرا گذارد ايشان را فِي طُغْيانِهِمْ - در گزاف ايشان يَعْمَهُونَ 15 تا متحيّر مىباشند . أُولئِكَ الَّذِينَ - ايشان آنند اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى كه گمراهى را بخريدند و راست راهى بفروختند . فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ سودمند نيامد بازرگانى ايشان وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ 16 و راست راه نيامدند . مَثَلُهُمْ - صفت ايشان كَمَثَلِ الَّذِي - راست چون صفت مردى است اسْتَوْقَدَ ناراً - كه آتشى افروخت در هامون فَلَمَّا أَضاءَتْ - چون روشن كرد آتش ما حَوْلَهُ - گرد بر گرد وى ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ - اللَّه آن روشنايى ايشان ببرد - وَ تَرَكَهُمْ - و ايشان را گذاشت فِي ظُلُماتٍ - در تاريكيها لا يُبْصِرُونَ . 17 - كه هيچ نمىبينند صُمٌّ - كران‌اند بُكْمٌ - گنگان‌اند عُمْيٌ - نابينايان‌اند فَهُمْ لا يَرْجِعُونَ - پس ايشان از كفر باز نيايند . أَوْ كَصَيِّبٍ - يا چون بارانى سخت مِنَ السَّماءِ - از آسمان فِيهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ - كه در آن باران هم تاريكيها بود و هم رعد و هم برق . يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ - انگشتهاى خود در گوشهاى خود ميكنند مِنَ الصَّواعِقِ - از بيم آن كه صاعقه رسد بايشان حَذَرَ الْمَوْتِ - از بيم مرگ - وَ اللَّهُ مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ . 19 و اللَّه پادشاه است بر ناگرويدگان و تاونده با ايشان . يَكادُ الْبَرْقُ - خواهد آن برق درخشنده - يَخْطَفُ أَبْصارَهُمْ - كه ديده‌هاى ايشان بربايد كُلَّما أَضاءَ لَهُمْ - چون ايشان را جاى روشن كند مَشَوْا فِيهِ - در آن